Practice - Expert Myanmar - Environment

သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်သည် လူသားတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေပြီး လေထု၊ ရေထု၊ မြေပြင်၊ သစ်တော၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နှင့် အခြားသက်ရှိများအားလုံး ပါဝင်သော ရှုပ်ထွေးသည့်စနစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လူနေထူထပ်လာခြင်း၊ စားသုံးမှုပမာဏတိုးလာခြင်းနှင့် အရင်းအမြစ်များကို စနစ်မကျ အသုံးပြုခြင်းတို့ကြောင့် အမှိုက်၊ ရေညစ်ညမ်းမှု၊ လေထုညစ်ညမ်းမှုနှင့် သဘာဝနေရာများ ပျက်စီးခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရာတွင် တစ်ဦးချင်းလုပ်ဆောင်မှုသည် အရေးပါသော်လည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၊ ကျောင်းများ၊ ရပ်ရွာများနှင့် အဖွဲ့အစည်းများ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုလည်း လိုအပ်သည်။

အိမ်တွင်းဘဝတွင် အမှိုက်ကို လျှော့ချခြင်း၊ ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သောပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်ခြင်း၊ လျှပ်စစ်နှင့် ရေကို အလဟဿမဖြစ်အောင် အသုံးပြုခြင်းနှင့် အစားအစာကို မလိုအပ်ဘဲ မပစ်ပယ်ခြင်းတို့သည် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်သော အလေ့အကျင့်များဖြစ်သည်။ တစ်ချို့အရာများကို တစ်ဦးချင်းအနေဖြင့် ပြောင်းလဲလုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ပလတ်စတစ်အမှိုက်စီမံခန့်ခွဲမှု၊ ရေသန့်စင်မှုနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကဲ့သို့ အကြီးစားကိစ္စများတွင် စနစ်တကျ စီမံကိန်းများနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများ လိုအပ်သည်။ ရေရှည်တည်တံ့ရေးဆိုသည်မှာ ယနေ့လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရင်း နောင်မျိုးဆက်များ အသုံးပြုနိုင်မည့် အရင်းအမြစ်များကို မကုန်ဆုံးအောင် ထိန်းသိမ်းစဉ်းစားခြင်းဖြစ်သည်။

သစ်တောများသည် လေထုနှင့် ရာသီဥတုကို ထိန်းညှိပေးရုံသာမက မြေတိုက်စားမှုကို လျော့ချခြင်း၊ ရေစီးဆင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအတွက် နေထိုင်ရာပေးခြင်းတို့တွင်လည်း အရေးပါသည်။ သစ်တောထိန်းသိမ်းရေးအတွက် သစ်ပင်စိုက်ပျိုးခြင်းက အထောက်အကူပြုနိုင်သော်လည်း ရှိပြီးသား သဘာဝသစ်တောများကို ကာကွယ်ခြင်း၊ မျိုးစိတ်အမျိုးမျိုးကို ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ဒေသခံလူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများ ပါဝင်နိုင်သည့် စနစ်များ တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကိုလည်း အတူတကွ စဉ်းစားရန်လိုသည်။